Mapa organów właściwych w UE-27
Wpływa na terminy w kalendarzu
2 z terminów bez przesunięćStan na dziś
AI Act wymagał, aby do 2 sierpnia 2025 r. każde państwo wskazało organ nadzoru rynku oraz organ notyfikujący (łącznie nazywane organami właściwymi). Wedle stanu na czerwiec 2026 r. wymóg spełniło w pełni dziewięć państw — Cypr, Dania, Finlandia, Węgry, Irlandia, Litwa, Malta, Słowenia i Włochy — dwanaście ma projekty ustaw, zapowiedzi albo wyznaczyło tylko jeden z dwóch organów (w tej grupie znajdowała się wówczas Polska i Niemcy, oba państwa w międzyczasie zamknęły proces legislacyjny), a sześć nie wyznaczyło żadnego z nich; wśród tych ostatnich są m.in. Austria, Belgia i Grecja. Wyraźnie lepiej wygląda odrębny obowiązek z Art. 77 — wszystkie 27 państw wskazało już organy chroniące prawa podstawowe w kontekście systemów wysokiego ryzyka, a Komisja prowadzi ich skonsolidowaną listę. Rozpiętość modeli jest przy tym duża i sama w sobie stanowi ryzyko operacyjne przy wdrożeniach transgranicznych: Cypr postawił na model w pełni scentralizowany (jeden Komisarz ds. Łączności pełni wszystkie trzy role), Finlandia i Irlandia na model rozproszony z kilkunastoma organami sektorowymi. Pytanie „kto będzie organem kontrolującym" nie ma dziś jednej odpowiedzi i w części państw pozostaje bez odpowiedzi w ogóle — co nie zawiesza obowiązków wynikających wprost z rozporządzenia, ale realnie utrudnia uzyskanie stanowiska regulatora przed wdrożeniem
Oś czasu — 1 wpis
AI Act wymagał, aby do 2 sierpnia 2025 r. każde państwo wskazało organ nadzoru rynku oraz organ notyfikujący (łącznie nazywane organami właściwymi). Wedle stanu na czerwiec 2026 r. wymóg spełniło w pełni dziewięć państw — Cypr, Dania, Finlandia, Węgry, Irlandia, Litwa, Malta, Słowenia i Włochy — dwanaście ma projekty ustaw, zapowiedzi albo wyznaczyło tylko jeden z dwóch organów (w tej grupie znajdowała się wówczas Polska i Niemcy, oba państwa w międzyczasie zamknęły proces legislacyjny), a sześć nie wyznaczyło żadnego z nich; wśród tych ostatnich są m.in. Austria, Belgia i Grecja. Wyraźnie lepiej wygląda odrębny obowiązek z Art. 77 — wszystkie 27 państw wskazało już organy chroniące prawa podstawowe w kontekście systemów wysokiego ryzyka, a Komisja prowadzi ich skonsolidowaną listę. Rozpiętość modeli jest przy tym duża i sama w sobie stanowi ryzyko operacyjne przy wdrożeniach transgranicznych: Cypr postawił na model w pełni scentralizowany (jeden Komisarz ds. Łączności pełni wszystkie trzy role), Finlandia i Irlandia na model rozproszony z kilkunastoma organami sektorowymi. Pytanie „kto będzie organem kontrolującym" nie ma dziś jednej odpowiedzi i w części państw pozostaje bez odpowiedzi w ogóle — co nie zawiesza obowiązków wynikających wprost z rozporządzenia, ale realnie utrudnia uzyskanie stanowiska regulatora przed wdrożeniem